Alles draait rond, elk jaar een cyclus, in de dagen en de maanden en wij mensen proberen er onze invloed op uit te oefenen.

Vaak tegen beter weten in.

Zomers eten in de winter,
bloemen uit andere gebieden dan de onze,
eten op vreemde tijden, te veel suiker,
bevredigen van behoeften die verslavend werken,
ons toe-eigenen van wat moeder aarde ons geeft
.. ach ik kan wel even doorgaan…
en in die turbulentie is het een oefening om stil te blijven van binnen.

Hoe doe ik dat..

Ik ben gezegend met een huis waar het stil is, met een leven alleen en met een haardvuur, een poes en een geest doe altijd wel door wil gaan.

Maar nu juist dat laatste is mijn valkuil…
Ik kan soms niet meer door..ik val stil en dat redt mij.

Weliswaar voel ik dan alles wat pijn deed en soms nog doet, maar ook komen herinneringen terug die mooi zijn en mij gemaakt hebben tot wie ik ben.

Ik noem dat mijmeren…
En daarnaast lees ik in boeken die teksten hebben van eeuwen geleden, teksten die al die jaren steeds de diepere laag raken.
Soms snap ik er helemaal niets van, maar ik lees en laat de energie tot me doordringen en soms is er een zin die me raakt en soms kan ik wel juichen van dankbaarheid dat deze boeken op mijn pad met mij meelopen.

Mijn meditatie is niet een stilzitmoment. `Het is een doe-moment, in de tuin, als ik onkruid pluk, met de bomen en de planten ben, ik ben dan één met wat er is… zo kalmeert mijn geest.
Ik schilder op mijn i-pad en een keer per week ook in het echt..dat doet me goed.

En als ik me rot voel, wat doe ik dan:
dan bel ik mijn zus Winnifred…dat is mijn redding bij tijd en wijle en dan kalmeert mijn geest, alleen al in het contact met haar, omdat zij is wie zij is.

Hoe doe jij het, je geest kalmeren?