Het is feesttijd.
Carnaval, op veel plekken.

In Griekenland werd afgelopen donderdag nog overal vlees geroosterd. De lucht was vervuld van rook. Mensen trekken verkleedkleren aan en feesten erop los.

Ik, als geboren Maastrichtenaar, heb wat met de carnaval. Het is uitbundig, creatief, vol plezier. Hoewel ik geen vaste carnavalsbezoekster ben, gaat er altijd iets open in mijn hart. En bij het idee alleen al beginnen mijn benen bijna vanzelf te dansen.

Carnaval is de vooraankondiging van de vastentijd, die in veel culturen juist in deze periode plaatsvindt.

En omdat wij deze keer juist in deze dagen een retraite hebben, vlak over de grens van Limburg in Gemmenich, in ons vertrouwde La Colline, is het voor mij een moment om stil te staan bij de stilte in het feest.

Wij nemen de kans om in contact te zijn met de stilte in onszelf en om ons heen, in de Limburgse heuvels. Dat ervaar ik als iets bijzonders.

Maar hoe doe je dat
als je midden in het feest bent?

Misschien door je af en toe even terug te trekken.
Niet mee te doen.
Even om je heen te kijken.

Een moment van afstemming op jezelf, midden in het feestgedruis, om erna weer helemaal mee te doen.

Of door, terwijl je carnavalsliedjes zingt, te beseffen dát je zingt. Even af te stemmen op je eigen geluid. En dan weer volop mee te zingen met de anderen.

Het zijn die kleine momenten:
dat je van het ene café naar het andere loopt,
even je voeten voelt op de straatstenen,
van binnen lacht naar jezelf
en merkt dat je geniet.

Of dat moment waarop je even op jezelf staat
en, als je je ogen opslaat,
een ander paar ogen ontmoet
achter een geschminkt gezicht.
Zomaar.
In één oogopslag.

En wij…
wij zijn in ons mooie huis.
Er is bedding, goed gezelschap
en een grote bereidwilligheid
om alleen en samen weer in contact te zijn
met het besef van je kern.
Waar het je eigenlijk allemaal om te doen is.

In de stilte.
In de eenvoud.
Daar kan het zich ontvouwen.

Hoe doe jij dat?
De stilte ervaren, midden in het feest?