Ja, ik ben alleen en leef alleen, nu al bijna anderhalf jaar.

Nee, dat was niet gemakkelijk. Naast het wegvallen van mijn moeder, een dierbare vriend en vriendin, had ik te maken met het beëindigen van mijn relatie. Dat was rauwe rouw.

Ik was alleen. En de rouw stond me toe verdrietig te zijn en ongemakkelijk. Ik had ook een verhaal. Mensen luisterden en er was compassie.

Nu is het besef meer ingedaald.

De mensen om me heen zijn gewend aan mijn alleen zijn. Mijn verhaal is niet meer interessant, eerder verveeld.

In dat alleen zijn bewoog ik me soms ongemakkelijk. Ik wilde ergens bij horen. Maar ik hoorde er niet bij.

Om me heen zijn de augustus-feesten met familie en vrienden samen.

Hoewel mijn ongemakkelijke ik zegt dat ze erbij wil horen, zegt een ander deel in mij: waarom eigenlijk? Zijn dit de mensen en de situatie die jij echt wil?

En dan kijk ik naar de groepen en ik voel me de buitenstaander. Niet goed Grieks sprekend, wel vriendelijk en af en toe erbij.

Toen ik meedanste op een van de warme avonden met levende muziek kreeg ik van vele mensen uit mijn dorp complimenten.

Toch is daarmee mijn punt niet gemaakt.

Toen ik gisteravond, dwars door feestende en met elkaar zittende gezelschappen, rustig naar huis liep en daar op een niet te laat moment aankwam, overviel me het gevoel van gemak.

Het gevoel op mijn gemak te zijn met mijzelf.

Alleen, met mijzelf en de poes.

Ik ademde diep in, schonk wat te drinken in, keek een filmpje, viel in slaap en was tevreden.

Ook toen ik opstond vanmorgen was het goed.

Dat wil niet zeggen dat de rouw voorbij is. Dagelijks komen de momenten voorbij waarvan ik afscheid moest nemen. Dagelijks is er de verbijstering over wat ik meemaakte. Maar de ‘rauw’ is eraf.

Ik ben op mijn gemak met mijzelf.
En mijn Zelf kijkt toe en glimlacht en zegt: het komt wel goed met jou.

Ben jij op je gemak met jeZelf?

Stuur deze brief door aan iemand aan wie je hem gunt.