Kalm blijven, temidden van veel…
Ik dacht aan de komende week en vroeg me af wat mijn opgave van deze week is…
Wat opkwam is kalmte..
Deze week komen twee van mijn zussen naar mij toe. Daar verheug ik me enorm op. Ik ga ze ophalen in Thessaloniki — een stad die we alle drie liefhebben — en we zullen er even zijn. Daarna zijn we hier in Poroia.
Als we samen zijn, en zeker in de stad, wordt er iets in mij aangesproken. Levendigheid. Enthousiasme. De neiging om mijn best te doen en het hen naar de zin te maken.
Dat stellen zij helemaal niet op prijs.
Zij hebben mij liever gewoon, zonder poespas en mijn best doen.
Maar mijn patroon doet het toch — dat slaat vanzelf aan.
Nu realiseer ik me steeds meer dat al jaren mijn vraag van de week en mijn werk gaat over die twee aspecten. Dat levendige enerzijds en die kalmte anderzijds. Ik ben intussen wel echt een ervaringsdeskundige gerworden in wat ik ‘levende kalmte’ noem.
Steeds duidelijker zie ik dat mijn opgave is: kalm zijn, midden in dat vitale en levendige in mij. Leven in die paradox. Helemaal aanwezig zijn — in en met mezelf, samen met de anderen.
Niet afgescheiden ‘er zijn voor de ander’, maar in eenheid, genietend van wat er is.
Het vraagt van mij om de controle los te laten
en te verwijlen in niet-weten.
Hoe blijf jij kalm temidden van ‘veel’ ?
Een reminder alvast: de Springdag is op 15 november. Fijn als je komt — dan kunnen we samen onderzoeken hoe we kalm blijven in de veelheid.