Vanmorgen lag ik te mijmeren in bed.
Met dat gevoel van alle tijd hebben.
Dan kan zich ontvouwen
wat in mij ligt te sluimeren.

Meestal sta ik snel op.
Ik ga eruit en ga doen.

Vaak neem ik mijn thee en papje mee naar mijn erker.
Ik zit.
Ik lees.
Ik schrijf.

Maar nu lag ik.
En ineens was het er.

Ik moet gewoon accepteren dat ik pijn heb.

Haha.
Het was alsof het licht aanging.

Ik realiseerde me dat ik aan het vechten was.
Aan het streven.
Aan het willen.

Mijn pas geopereerde been moest sneller genezen,
Geen pijn doen.
Ik wilde weer gewoon lopen.
Eigenlijk wilde ik dansen en vliegen.

Maar mijn been wil niet.

Ik merkte dat ik boos was op mijn been,
Omdat mijn been niet doet wat ík wil.

En natuurlijk wist ik dit allemaal.
Ook in mijn werk als gids zeg ik vaak:

acceptatie van pijn is het begin van heling.

Welke pijn dan ook.

Liefdespijn.
Afwijzingspijn.
Tekortkomen-pijn.
Kinderpijn.

Maar ook pijn in je arm, je been, je hoofd, je lijf.

En toch…
nu ik het werkelijk accepteerde,
had ik een blije dag.

Ik werkte fijn.
Het weer was mooi.
Het park aan de overkant nodigde me uit.
En het leek alsof mijn been minder pijn deed
terwijl ik erdoorheen liep.

✨
Wat is voor jou, op dit moment, goed om te accepteren?

kijk ook de video hieronder