Zomaar zijn – 
Zomaar ergens zitten,
Geen telefoon, geen wens een ander te zien.
Zijn met mij…

Niet dat ik dat ik daar zo goed in ben, maar ik besef het.
Ik besef het als ik mijn telefoon weer opppak. Ik kan dan kiezen, doe ik het of laat ik het en zit ik gewoon maar.

Beetje kijken, de vogels horen, of het water.

Op dit moment zijn er mensen in mijn mooie Griekse huis en omdat ze er niet waren kon ik er even zijn en in de tuin werken.

Het zag er heel goed uit en ik deed wat werk, tot het klaar was en ik zomaar ging zitten. Kijken, voelen, de vogels, de schoonheid van de kleuren, de geur van de rozen.

En nu zit ik in mijn tijdelijke appartement, het huis van Rosa. Wat een geluk dat dit kan.. Om dit huis heen zijn twee waterstromen, die uit de berg komen. Een constante stroom van water, en daarbij de regen, het onweer, het kletteren van water op het asfalt.

Daar ben ik dan even helemaal mee, zomaar, zonder dat ik iets moet.

Afgelopen week was ik ook in de grote stad, in de Poli, Thessaloniki.  Ik liep en liep, met mijn twee stokken, langs de kade, het blauwe water, de lucht, de berg Olimbos op de achtergrond, een bankje, in de stad een koffie, mensen die voorbij komen.

Ik merk nu, achteraf dat ik niet zo veel vond over van alles.

Af en toe een kleine ergernis, maar vooral het licht de lucht de mensen. ik kijk ze even aan, een glimlach, soms een praatje. Ik vergat mijn telefoon, ik maakte weinig foto’s, ik was er vooral.

Hoe eenvoudig kan het zijn…

Op welke manier maak jij contact met Open Space?

Kijk hier in het archief van de vraag van de week